donderdag 2 april 2020

Übermenschen




Übermenschen

Ik probeer mezelf maar wat bezig te houden om de somberheid die altijd bij mij op de loer ligt buiten de deur te houden. De afgelopen dagen ben ik bezig geweest om een schoorsteen te isoleren, vandaag op de fiets boodschappen gedaan en morgen staat een grote schoonmaakactie wat betreft de badkamer op het programma. In de supermarkt was wederom geen pleepapier en je vraagt je toch af hoe vaak een mens zijn reet met anderen kan afvegen. Ook was een jongeman erg ongeduldig en wel zodanig dat hij zich langs mij heen probeerde te wurmen bij de kassa. Dat zal zijn ego niet licht vergeten, want deze oude man ging niet aan de kant en is verbaal ook nogal, laten we mild blijven, begaafd.

Ik denk veel aan mijn moeder die in grote eenzaamheid haar laatste dagen slijt in het verpleeghuis. Geen bezoek, te dement om te bellen of skypen, geen BN’er die een liedje voor haar komt zingen. Geen ‘you never walk alone’, want ze mag er niet uit en het personeel is zwaar overbelast.

Ik vond het verhaal van een Groningse arts die zo nodig moest melden dat de meeste patiënten in het UMCG last van overgewicht hadden niet handig. Daar gaan we weer, dacht ik, ik moet weer in de verdediging. Nou, ik heb er dit keer weinig energie in gestoken. Iemand die ik op zich hoog acht moest op FaceBook melden dat hij vaak mensen zag in winkels met allerlei ongezonde dingen, waarmee hij eigen schuld, dikke bult impliceerde.

Ik dacht nog niet iedereen heeft evenveel verstand en kijk naar de druk van de reclame op mensen en junkfood is ontegenzeggelijk goedkoper dan gezond vreten, maar ik zei het niet. Ik vroeg me nog wel af hoe het zou zijn om je zo superieur te voelen en een Übermensch te zijn.

 

De scheiding tussen arm en rijk wordt sowieso steeds zichtbaarder. Tussen noord en zuid in Europa, tussen Europa en Zuid-Amerika, Afrika en bijvoorbeeld India. Ik hou mijn hart vast, ik wil er niet aan denken wat er gebeurt als het virus toeslaat in de sloppenwijken.

 

Er schijnen trouwens mensen te zijn die alweer bezig zijn met een vakantie naar Italië of Spanje als deze pandemie afgelopen zal zijn. Ik vraag me dan af hoe je dat voor je ziet: op een strand liggen in een open kerkhof in landen waar geen oude en zwakke mensen meer zijn. Dat lijkt trouwens ergens op, maar over Godwin zul je mij vandaag niet horen.

 

© Lammert Voos



1 opmerking:

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...