donderdag 26 maart 2020

Ochtendrituelen

Huiverend kroop ik uit mijn slaapzak. Het was nog niet helemaal licht toen ik mijn schoenen wilde aantrekken. Luhende, de gids, legde zijn hand op mijn schouder. ‘Eerst uitschudden, er kunnen schorpioenen inzitten.’ Een huivering trok langs mijn ruggengraat.

 Ik wilde mezelf nuttig te maken door dekens en slaapzakken uit te schudden en op te vouwen, maar de mannen lieten het niet toe. Ze duwden me glimlachend uit hun weg. Het enige dat ik kon doen was blikken bonen open draaien.

 Ik zag in het westen de bergen nevelig opdoemen in de dageraad. Joseph, de chauffeur, zat naast me genietend zijn koffie naar binnen te slurpen. ‘Als je slurpt, is de koffie lekkerder,’ beweerde hij. De koffie voelde als schuurpapier aan mijn beschadigde gehemelte. ‘Ik heb hoogtevrees,’ zei ik tegen niemand in het bijzonder. ‘Dan heb je misschien een probleem, rafiki yangu, mijn vriend,’ antwoordde Joseph tussen twee slurpen door. Ik stak een sigaret op die niet zonder gevolgen was.

Bonen, koffie en nicotine deden zich gelden, een felle kramp schoot door mijn darmen. De mannen ontlastten zich achter hetzelfde bosje, Luhende stond open en bloot op de savanne te plassen. Joseph zag me kijken. ‘Als je daar gaat zitten, moet je goed uitkijken voor de zwarte mamba,’ grijnsde hij. Luhende hurkte naast hem neer en legde zijn geweer over zijn knieĆ«n. ‘Welnee,’ zei hij, ‘die zijn allang gevlucht voor de stank.’ Hun geschater golfde over de vlakte. Met veel moeite hield ik mijn darmen onder controle.

 © Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...