woensdag 4 maart 2020

Ma

Dat verschrompelde vrouwtje, ben ik daar ooit uitgekomen? Ze is nu definitief verdwaald in het leven, nergens meer thuis, want thuis herinnert ze zich niet. Haar zelfbeschermingmechanismen doen het nog; ze is hautain en arrogant tegen het personeel dat haar verzorgt. Wat een klotenbaan. Uitgekafferd worden door een vrouw die uitstekend Fries spreekt, maar net doet of ze dat niet verstaat. Haar vader was immers een Fries en die sprak ook Fries, ondanks dat het gezin in Zuurdijk te Groningen woonde. Ze kent de verhalen van vroeger nog, een onuitputtelijke bron van familiemythes, maar dat wij elke week langskomen kan ze zich niet herinneren. Net zo min als dat mijn echtgenote haar kapsel gefatsoeneerd heeft. Mijn echtgenote is een vrouw van vele talenten. Hoewel mijn lieve zuster zich de benen uit het lijf voor haar loopt, heeft ma geen goed woord voor haar over. Zo durft ze niet tegen mij te doen, ik was immers altijd al van het weerwoord en best in staat om me om te draaien en maanden weg te blijven als het me niet zint, dat weet ze nog best. Niet dat ik dat nu nog zal doen. Ondanks haar soms stuitende gedrag, zie ik ook haar ontreddering. Haar angst. ’s Nachts barricadeert ze haar deur met bloempotten en stoelen. Als de verpleging tracht binnen te komen sneuvelt er nog wel eens wat. We hebben hen verzekerd dat de schade voor ons, de kinderen, geen punt is. Net zomin zullen wij er een punt van maken als de medicatie opgehoogd dient te worden. Ma eet ook nauwelijks van de verstrekte maaltijden, naar het restaurant wil ze alleen als één van ons meegaat, ze denkt dat ze dan uit eten is. Onlangs hebben een mevrouw van de instelling en mijn echtgenote en ik haar kleren gesorteerd en hetgeen niet kwijt mag raken gelabeld met haar naam en kamernummer. Mijn God, ma was altijd ijdel, maar wat een enorme hoeveelheid overbodige kleren. We drukken soms stiekem overbodig spul achterover en brengen dat naar de Kringloop of Dorcas. Haar ruimte is immers beperkt. Laatst gooide ik een ‘suikerbrood’ zomaar weg. Het was een beschimmeld bruinbrood, waar ma nog gewoon van at. We zullen maar denken dat ze behalve haar bovenkamer een ijzeren gestel heeft. Ma heeft Alzheimer en deze week werd er ook vasculaire dementie vastgesteld. We hopen dat ze dit stadium snel achter zich laat, want ze is zich bewust van haar achteruitgang en dat maakt haar nog bozer dan normaal. Ik herinner me mijn grootmoeder, haar moeder, die viel mensen aan en werd uiteindelijk vastgebonden op bed. Mijn echtgenote verzekert me dat dit tegenwoordig niet meer gebeurt, dat men ontsporende dementen nu vastbindt middels chemicaliën. Ik ga niet meer nadenken over de ethische kant van die praktijken. Je hebt ethisch, praktisch en werkbaar. Dat gaat niet per definitie samen. Ik heb het altijd maar moeilijk gevonden van mijn moeder te houden: ze was rigide, manipulatief , agressief op zijn tijd, kil en leed aan een extreme vorm van schoonmaakwoede. Dat maakt de huidige toestand nog ambivalenter. Ik weet wie ze geweest is, maar ook waarom ze zo is. Dat maakt me verdrietig. Haar jeugd was tamelijk kansloos en daar is ze altijd in blijven hangen. Ze is daar nooit van los gekomen. Ik zie nog steeds dat mishandelde meisje dat al zo jong kinderen had.Daarom blijven we elke week gaan. Ze is zo eenzaam. ©Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...