vrijdag 20 maart 2020

Lockdown

Gister met moeder naar het ziekenhuis geweest voor een injectie in haar oog, anders wordt ze blind. Soms vraag ik me heel harteloos af waar dat nog goed voor is, ik verwacht niet dat ze het einde van het jaar nog gaat halen. Maar goed, toen ik bij haar aankwam was ze hevig in paniek, de verpleging had haar uit bed gehaald en ze begreep niet waarom en pas toen ik haar gerustgesteld had werd ze weer wat kalmer. Belangstellend vroeg ze naar de gezondheid van de vrouw van mijn broer, een vraag waar ik het antwoord schuldig op moest blijven. Gedwee als een hondje ging ze met me mee, mijn langzaam uit elkaar sodemieterende auto uitbundig prijzend. ‘Wat een knappe auto,’ verzekerde ze me meermaals, waarmee ze bewees dat ze die injectie toch echt nodig had. Voor het eerst betrad ik het FC Heerenveen stadion. Het ziekenhuis had, heel slim, medische handelingen die niet hoognodig op de hoofdlocatie uitgevoerd hoeven te worden, op een ander locatie gepland. Niets dan hulde voor het personeel die zachtaardig en begripvol met moeder omgingen. Wellicht kan ik er nog iets van leren. Ik bracht moeder thuis en ging boodschappen voor haar doen. Naar een andere supermarkt na het echec van de vorige week –lege schappen- ; helaas hadden bij deze grootgrutter hun klanten goed naar de reclame geluisterd, wederom lege schappen. Geen blikvoer, geen schijtpapier, geen keukenrollen. Ook hield men absoluut geen afstand van elkaar. Ik hoefde geen chagrijnige blik te fingeren, dat ging geheel en al op automatisch piloot en kennelijk was mijn houding navenant, want men bleef respectvol –lees:angstig- uit mijn buurt. Het heeft zo zijn voordelen om gebouwd te zijn als gorilla: korte beentjes, enorm bovenlichaam, kop als een blok beton. Bij moeders nog een bakkie troost genomen en toen haar licht naar urine ruikende was verzameld in een vuilniszak, met medische handschoenen aan. Het is niet anders, maar leuk is het niet. Op de terugweg was het lekker rustig op de weg en de meeste mensen houden zich aan de nieuwe maximumsnelheid en dat maakt autorijden een stuk meer ontspannen. Onderweg viel er weer wat elektronica uit, maar ik kon me er niet druk om maken, want vandaag zouden we toch al een ander auto halen, een Toyota Yarden, ik bedoel Yaris, het toppunt van degelijkheid. Nieuwer en niet ooit gebruikt als hondenhok door neef Jaap. Niet dat ik neef ondankbaar ben, want hij hielp ons destijds enorm uit de brand. Nou ja, in deze tijden van de nakende Apocalyps ware het wellicht beter geweest een Toyota Landcruiser met machinegeweer aan te schaffen, maar die had het autobedrijf even niet op voorraad. ’s Avonds kreeg ik bericht dat het bejaardenhuis gesloten werd voor bezoek en even later zag ik hetzelfde in de persconferentie op televisie. Ik ben een slechte zoon, want voelde de last van de verantwoordelijkheid van mijn schouders vallen. Ik kan niets meer voor haar doen. Mits realiseerde ik me hoe eenzaam en geïsoleerd het leven voor sommige mensen is, dus wellicht valt het toch wel wat met me mee. Pijnlijk ook wat minister Bruins overkwam. Dat had de man niet verdiend en ook had hij het gezuig en het geëtter van Baudet en Wilders niet verdiend, die eens te meer aantonen dat dit land alleen maar schade ondervindt van hun aanwezigheid. Je zou ze haast een virus toewensen, eens zien of ze het dan nog allemaal zo goed weten. Ik moet zeggen dat ik ook niet erg gecharmeerd was van de rest van de Tweede Kamer, kritisch zijn is prima, maar men had beter kunnen wachten tot het ergste voorbij is, want dit is allemaal verspilde energie en lijdt tot niets. Het is wellicht een vreemde boodschap van iemand die doorgaat voor rooie rakker –ik dus- , maar ik heb groot vertrouwen in de koers die dit kabinet vaart. Ik vind dat men slagvaardig en creatief met de problemen omspringt en ik wacht wel met eventuele kritiek tot het ergste voorbij is. Ik wens ons allen sterkte, want vrees dat we nog maar aan het begin van de ellende staan. Sorry. © Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...