dinsdag 24 maart 2020

Leven

En toen werd ik zelf ziek. Ik kon geen poot meer voor de andere zetten, mijn longen deden pijn en ik had keelpijn. Geen koorts gelukkig. Volgens mijn echtgenote ben ik extreem oververmoeid. Na het familiedrama van afgelopen december (ik ga hier verder niet op in vanwege de privacy van de betrokkenen), was ik eigenlijk nog steeds niet helemaal fit en nu mocht ik ook weer diverse ballen in de lucht houden. Laat ik nu motorisch gestoord zijn. Ik rende van hot naar her, zorgen hier, zorgen daar en de dikke man hield zich op de been, ja hoe eigenlijk. Toen afgelopen donderdag het bericht kwam dat ik niet meer het verpleeghuis van mijn moeder in mocht, stortte ik in. En ik sliep en sliep en sliep en sliep. Dagenlang. Nachtenlang. Ondertussen kwam zus uit het ziekenhuis, slechte berichten van familie en vrienden, het ging allemaal aan me voorbij. Zondag keek ik weer tv en zag dat alle randdebielen zich verzamelden op het strand, in parken, in natuurgebieden en op markten. Namens de zieken die mij lief zijn: bedankt. Morituri te salutant! Deze zin heb ik geleerd van Asterix en Obelix. Maker Albert Uderzo is vandaag overleden, ik ween…Die randdebielen zouden allemaal een beleefde Obelix behandeling moeten krijgen. You’ll never walk alone, my ass. Klef doen in de media en voor de buitenwereld en ondertussen een dikke middelvinger opsteken naar de zwakkeren in de samenleving. Eind deze week weer naar Heerenveen, ma’s schone was brengen. Het zorgcentrum heeft er een speciale sluis voor neergezet. Daarna nemen zus en zwager de zorg weer over, zij wonen immers in Heerenveen. Langzaam maar zeker krijg ik weer wat energie. Na overleg met uitgever besloten gewoon door te gaan met ‘Canisius’, die is immers nagenoeg klaar. We zien wel of het zin heeft die op korte termijn uit te brengen. Ondertussen krabbel ik wat verder aan ‘Gannef’, het derde deel van de trilogie. Maar dit zeer met mate, ik heb momenteel de concentratiespanne van een naaktslak. Mijn leven speelt zich momenteel vooral op de sofa af. Wat dat betreft lijkt er weinig veranderd.Vanuit een klein dorpje vlakbij de zee dat dapper weerstand biedt, groet ik u. © Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...