woensdag 18 maart 2020

Leven in tijden van crisis

Vandaag voer ik geen bal uit, want de afgelopen dagen waren behoorlijk hectisch. In de eerste plaats probeerde ik erachter te komen hoe ik nog levensmiddelen bij mijn demente moeder kan krijgen. Bovendien heeft ze morgen een afspraak in het ziekenhuis. Alle informatie komt bij mijn zuster binnen, maar die ligt in datzelfde ziekenhuis, dus dat schoot niet op. Ik had eerlijk gezegd verwacht (en gehoopt) dat de afspraak niet door zou gaan, maar kennelijk is het zo belangrijk dat men een dependance geopend heeft bij het FC Heerenveen stadion om de patiĆ«nten zo veel mogelijk te verspreiden. En de rest, hoor ik de cynici onder u denken. En mezelf. U mag gerust weten dat ik daar enorm tegenop zie, met mijn weerspannige moeder die als een kleuter te keer gaan, op pad gaan. Vandaag nog maar eens wat vechttechnieken van vroeger oefenen. Mijn echtgenote is snotverkouden, dus behalve wat met de honden wandelen, mag ze niet de deur uit. Het heeft zo zijn voordelen in een leegloopgebied te wonen. Maar de consequentie is wel dat ik voor iedere boodschap op pad moet. Eergisteren was ik weer eens in een supermarkt en ik was werkelijk gechoqueerd over de lege schappen. Het is mooi hoor, al die positieve berichten over onderlinge solidariteit en die is er ook wel, maar er is dus ook een andere kant. Ik moest ook nog even flink aan de bak om een webcam te scoren, want de les van gisteravond voor de Schrijversvakschool ging per videoconferentie. Laat de rest van Nederland ook les per webcam krijgen. Nergens was dus nog zo’n ding te krijgen. Uiteindelijk lukte het me nog een te kopen. Gistermiddag testen met de school. Het viel niet mee: ik heb het computerinzicht van een knoflookpad en voor we de zaak aan het draaien hadden, waren we weer een paar uurtjes verder. Doodvermoeiend. Daarna moest ik medicijnen halen in Zoutkamp. De dokter gaf me met angstwekkend vooruitziende blik direct maar een hele zak mee. Inmiddels gloort aan de horizon ook nog een ziekenhuisbezoek van schoonmoeder en ook aan die kant zijn wij nog de enigen die functioneren. Echtgenote is nu druk aan het bellen om die afspraak te verzetten, anders zie ik al gebeuren dat de perfecte schoonzoon (moi) naar Twente klootzakt om met schoonmoeders op pad te gaan. Gelukkig heb ik nu kilo’s slaappillen om de nachtmerries tegen te gaan. © Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...