donderdag 5 maart 2020

Graten in mijn keel

Ik draai keiharde punkmuziek terwijl ik dit schrijf, want ik voel me erg opstandig. Ooit kleedde ik me als punk en waarschijnlijk ben ik dat qua mentaliteit nog steeds, want ik verdom het om klakkeloos aan te nemen wat me voorgeschoteld wordt en heb nog steeds een autoriteitsprobleem. Toen ik me nog als punk kleedde, mocht ik van mijn moeder niet aan haar voordeur komen, ik moest door de steeg achterom, dan zagen de buren me niet. Gister was ik weer bij haar op bezoek. Standaard openingzin: ‘Ben je hier al eerder geweest?’ Ja ma, ik kom zo’n beetje iedere week. Waarom eigenlijk? Vijf minuten nadat we weg zijn gegaan is ze me weer vergeten. De ambivalentie die ik ervaar ten opzichte van mijn moeder zie ik bij mijn zuster ook. Nooit was iets goed genoeg. Knuffelen? No fucking way. Mijn moeder kan heel goed verhalen vertellen, die eigenschap heb ik van haar geërfd, dus vol smaak lepelde ze gisteren weer de verhalen op over de familie van mijn vader, over hun eigenaardigheden en zwakheden en wat ze allemaal fout deden. Moeder merkte droogkomisch op dat ze daar wel een boek over kon schrijven. Te laat ma, dat heb ik al gedaan. De familie Voos was, op zijn zachtst gezegd, disfunctioneel. Wat me behoorlijk irriteerde was dat ma haar eigen familie voor het gemak vergat. Kinderen uit huis gehaald vanwege verwaarlozing; halfbroer dubieuze rol in de oorlog; oom pooier; broers onbetrouwbare vechtersbazen en oplichters…Lijkt me ook genoeg voor een boek, maar wederom is moeder te laat, ook daar ben ik al mee bezig. Ronduit woedend word ik steeds over de grove miskenning van mijn zuster, die dag en nacht voor haar klaar staat, maar voor wie ze nauwelijks een goed woord over heeft. Nee, moeder flirt met iedere man, maar andere vrouwen zijn concurrentie, zelfs als het haar dochters zijn. Mijn broer is heilig, maar die belt ze niet als ze wat te zeuren heeft, want die draait zich gewoon om en luistert niet. Mijn zuster wordt echter dagelijks meerdere keren gebeld. Het was me gister te veel. Ik had zin om haar te wurgen. Toch doe ik dat niet. Nooit kwaad met kwaad vergelden. En het kan hooguit nog tien jaar duren. Dat is nog altijd korter dan een gevangenisstraf voor moord. Toch? © Lammert Voos

1 opmerking:

  1. Diep gewortelde emotionele gebeurtenissen Lammert. Je woede frustraties zó bloot aan de buitenwereld meedelen. Begrijpelijk! Dank

    BeantwoordenVerwijderen

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...