zaterdag 7 maart 2020

Een stoet van dwergen

Ik kende Frank Starik al jaren, maar we waren nooit echt vrienden, hoewel ik zijn humor en gedichten wel zeer kon waarderen. Maar toen zijn moeder naar het verpleeghuis moest wegens dementie en haar hondje een opvangadres nodig had, voelde ik me toch geroepen me aan te bieden als redder in de nood. Ik hou wel van die rol. Was ik ook eens lekker belangrijk. En zo kwam het dat ik in zijn boek ‘Moeder doen’ figureerde en wij alsnog bevriend raakten. Weliswaar op afstand, maar toch. Dat boek ging over het proces van de opname van zijn moeder in het verpleeghuis en hun gezamenlijke ervaringen. Een ontluisterend en ontroerend boek. Frank kreeg een hartinfarct en later nog één en bleef in die laatste. Zijn vriendin Vrouwkje Tuinman bundelde de laatste verhalen over zijn demente moeder, zijn ambivalentie ten opzichte van zijn moeder en uiteindelijk zijn eigen ziekte en sterven in het boek ‘Klaar’. Ik had lang voor me uitgeschoven om het te lezen, want ik durfde dat niet aan. In een jaar dat talrijke vrienden, generatiegenoten, ziek werden, waarvan een aantal ook daadwerkelijk stierven was dat me veel te confronterend. Afgelopen november ging mijn moeder naar een bejaardenappartement met extra zorg. De eerste tekenen van Alzheimer hadden zich geopenbaard en ze verwaarloosde zich. In het appartement werd haar vergeetachtigheid steeds erger en er werd ook vasculaire dementie vastgesteld. Ik besloot ‘Klaar’ alsnog te gaan lezen en ervoer een schok van herkenning. Afgelopen woensdag was ik samen met teerbeminde echtgenote bij mijn moeder en daarna was ik dagen van slag. Die enorme ambivalentie wederom. Ik had medelijden, maar…mijn moeder was en is geen aardige vrouw. Ik vroeg me af wat te doen, hoe dit vol te houden. Nu las ik in het boek van Starik –ik interpreteer het maar zo- dat hij het volhield door de bezoekjes aan zijn moeder als project te zien en erover te schrijven. Dat leek mij een goed idee. Die uurtjes met mijn moeder, ik zou ze alleen maar doorkomen door iets te doen te hebben. Nu was mijn moeder vroeger een verwoed lezer, maar dat kan ze niet meer en dus bedacht ik dat ik haar zou gaan voorlezen, daar ben ik immers goed in, daar word ik immers ook weleens voor betaald. Ik bestelde een boekje van Carmiggelt. Het bleek een oud boekje en in het voorwoord bekende de schrijver dat ten tijde van de verhaaltjes hij Elsschot nog imiteerde. Ikzelf hou van Elsschot, maar ik betwijfel of mijn moeder de licht archaïsche taal wel zal kunnen volgen. Ik vrees dat ik veel zal moeten uitleggen. Maar ach, met uitleggen kom je de tijd ook wel door en wellicht levert dat weer smeuïge anekdotes op die ik alhier zal kunnen plaatsen. Alsnog bedankt voor de goede raad Frank. © Lammert Voos

1 opmerking:

  1. Ik denk dat wel meevalt met die archaische taal. Alzheimer slaat immers eerst het kortste geheugen weg,

    BeantwoordenVerwijderen

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...