dinsdag 11 februari 2020

Streep

Een aangetrouwd familielid zei vandaag tegen me dat ik altijd zo rustig leek, zo beheerst. Ik heb dat vaker gehoord, niets is echter minder waar. Binnenin mij woedt al zo lang ik mij kan herinneren een orkaan die als hij een naam zou hebben Voos zou heten. We hebben twee jaar geleden een oud huis met achterstallig onderhoud gekocht. We klussen. Ik kon nooit klussen, maar zo gestadig aan leer ik wel het een en ander. Ik heb een tuinhuisje gebouwd, een schutting en een fietsenhok. Ik heb een aanrecht en een douche gesloopt, voordat mijn echtgenote die vernieuwde. Want in slopen ben ik beter dan in bouwen. Gister zou ik de verrotte rabatdelen van de aanbouw vervangen. We hadden daar speciaal hout voor besteld. Minutieus mat ik uit waar het badkamerraam uitgezaagd moest worden, ik bracht met potlood de lijnen op het hout aan waar ik moest zagen. Ik ken mezelf, dus deed het drie keer overnieuw. Probleem was echter dat ik geen begin kon krijgen om te zagen. Het hout bleek hardhout en daar was mijn amateurzaagje niet op berekend. Ik probeerde alles wat ik kon verzinnen, ik ga immers door voor creatief en geef zelden op. Ten langen leste had ik een gat van waaruit ik kon zagen. Maar in mijn ongeduld had ik het gat aan de verkeerde kant van de beoogde uitsparing gemaakt. Ik besloot in het vervolg dit soort precisieklusjes aan mijn echtgenote over te laten en ‘s avonds vrat ik een grote zak friet met Belgische mayonaise ter compensatie. Zo doe ik dat als iets niet lukt. In het tuinhuisje zitten kieren tussen de planken. De schutting staat scheef. Het fietsenhok verzakt. Mijn overgewicht houdt gelijke tred met mijn mislukkingen. © Lammert Voos (Verscheen eerder in Petrichor 4/ uitgeverijpetrichor.nl)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...