woensdag 26 februari 2020

Het Venuseffect

Laat ik het maar eerlijk toegeven: ik ben altijd al een verzamelaar geweest. Het begon met mooie kiezeltjes en schelpen en uiteindelijk eindigde het met kisten vol elpees, atlassen, kunstboeken, tijdschriften, krantenknipsels, video’s en Dvd’s. Er was niemand die me nog wilde helpen verhuizen en ik zag zelf ook wel het hopeloze van de situatie in, dus belde ik een opkoper en liet alles weghalen. Daarmee creĆ«erde ik een groot gat in mezelf. Ik voelde me niet meer compleet en het duurde niet lang voor ik aan een nieuwe verzameling begon te werken. Het ging nu echter om dingen die veel moeilijker te verkrijgen waren en die ik in vitrines in huis moest opslaan om dat ze een enorme waarde vertegenwoordigden. Ik ging spullen uit het paleolithicum verzamelen. Pijlpunten, stenen vuistbijlen, bewerkte beenderen van dieren, beeldjes, stukken steen met afbeeldingen, ik had het allemaal. De oorsprong van de mens had me altijd al gefascineerd en deze verzameling was tamelijk overzichtelijk, er was immers maar moeilijk aan deze artefacten te komen en helemaal legaal was het ook niet. Ik vermoedde dat een aantal van de dingen die ik had vervalsingen waren, maar dat gaf niet, ik kon ze toch niet onderscheiden van echte. Er was een winkeltje in de stad, bestierd door een op het oog keurige oudere heer die me nog wel eens iets onder de toonbank verkocht. Zijn even keurige vrouw lachte altijd samenzweerderig als ze ons een kopje koffie offreerde tijdens de prijsonderhandelingen. De overige antiquiteiten in de winkel interesseerden me niet echt, ik bedoel maar, waar zou ik een harnas uit de 15e eeuw moeten neerzetten in mijn kleine huisje en bovendien waren die dingen ook veel minder zeldzaam, gezien het aantal oorlogen, dat in de Middeleeuwen waren uitgevochten. Maar die dag, die ene dag, die vervloekte dag, veranderde alles. Ik toog naar mijn favoriete winkeltje om te kijken of de oudere heer wellicht nog iets leuks onder de toonbank had. Bij binnenkomst in de winkel viel me direct op dat de man er buitengewoon slecht uitzag. Hij had grote kringen onder zijn ogen en was nogal wat gewicht verloren. Zijn ogen stonden flets en doods, terwijl hij normaliter een en al scherpzinnigheid was. Bovendien stond hij krom voorovergebogen achter de toonbank. Hij leek echter opgelucht om me te zien. ‘Waarde heer,’ zei hij, ‘ik heb hier iets wat u beslist moet zien. Een zeldzaamheid. Een kroon op uw collectie.’ Hij pakte van onder de toonbank een klein beeldje dat me ogenblikkelijk aan de Venus van Willendorf deed denken. Het beeldje was nog geen tien centimeter hoog en verbeeldde een ronde vrouwenfiguur met enorme billen en grote borsten. ‘Is het echt?’hijgde ik. ‘Jazeker, het is een vruchtbaarheidsbeeld, gevonden in een grot in de Haute Garonne; het is weliswaar niet zo oud als die van Willendorf, maar minstens zo zeldzaam. Ik heb het voor een krats kunnen kopen en omdat u zo’n goede klant bent mag u het ook voor weinig hebben.’ Ik voelde nattigheid. Anders moest ik altijd scherp onderhandelen, maar nu kon ik het beeldje meekrijgen voor vijftig euro, wat een bespottelijke prijs was als het echt was. Maar mijn hebberigheid won van de ratio. ‘Is mevrouw er niet?’ vroeg ik nog en de oude heer antwoordde dat ze onwel in bed lag. Zag ik hem spottend grijnzen toen ik de winkel verliet? Thuisgekomen bekeek ik het beeldje. Het was prachtig rond, ik dacht uit ivoor gesneden, een esthetisch genoegen om naar te kijken. Ik zette het in de vitrine waar mijn topstukken stonden. Of het echt was kon me niet meer schelen, ik vond het prachtig, punt uit. Ik schakelde mijn computer in om onderzoek te doen naar Venusbeeldjes uit het Laat- Paleolithicum en verdomd, ik vond er een eentje die sprekend op de mijne leek: de Venus van Lespugue, eveneens uit de Haute Garonne. Mijn hart sloeg twee keer over. Zou het dan toch? Ik werd overspoeld door vreugde, een kriebeling die zich vanuit mijn tenen door mijn onderbuik naar mijn kruin verspreidde. Dit moest gevierd worden! Ik ben dus nogal dwangmatig, en ik heb mezelf allerlei regels opgelegd. Ik woon al jaren alleen nadat mijn laatste vriendin vertrok nadat ik was begonnen aan een verzameling van tuinkabouters. Dat leek mij vrij onschuldig, maar zij had huilend haar koffers gepakt. Later heb ik bedacht dat het wellicht ook te maken had met mijn geringe behoefte aan seks. Mijn vriendin kleedde zich binnenshuis nogal frivool, met visnet bodystockings en lange zwarte kousen en dergelijke, maar ik had daar nooit iets achter gezocht. Ieder zijn meug nietwaar? Ik had dus dwangmatig besloten niet vaker dan een keer per maand achter de computer te masturberen. Ik ben per slot van rekening wel een gezonde Hollandse jongen. En ik vond dat ik nu wel even…afijn. Ik zocht dus een site op waar cartoonfiguren opstonden met enorme borsten en penissen en toog verwoed aan het werk. Het viel me op dat mijn jodocus extra gezwollen en strak voelde, maar dat was te wijten aan de opwinding over het beeldje, dacht ik. Ik kwam sneller klaar dan anders. Veel sneller. En ook…oh Christus… Enorme stralen zaad spoten de lucht in. Over mijn hoofd, in de gordijnen, kletsten tegen mijn scherm, in de computerkast, het toetsenbord bedolven onder een grote kleverige massa. En het hield maar niet op. Het deed pijn en ik voelde mijn scrotum krimpen, hoe de energie uit mijn lichaam gezogen werd. Het ging minstens vijf minuten door en mijn hele slaapkamer was bedolven met hom. Alsof het gesneeuwd had. Het was walgelijk, beste lezer, u zult wellicht nu lachen, maar u is het niet overkomen, het was echt walgelijk. Toen begon mijn computer te knetteren en sloegen er vonken en rook uit. Nee! Met een knal gaf hij de geest. Daarna ging het scherm met een knal en tenslotte de printer. Ik zat nog verdwaasd voor me uit te staren toen ik een hevige knal in de meterkast hoorde. De lichten doofden. Alles doofde. Niets deed het meer, behalve mijn mobiele telefoon. En ondanks dat ik me koud douchte bleef ik maar een enorme erectie houden. Een pijnlijke erectie. Ik trok laarzen, een overall (met moeite) en handschoenen aan en ging mijn slaapkamer binnen om alle stekkers uit de stopcontacten te halen. Ik maakte de stopcontacten zo goed mogelijk schoon en plakte er ducttape overheen. Toen belde ik een elektricien. Toen de man binnen stapte snoof hij. ‘Jezus, wat stinkt het hier,’ zei hij met een vies gezicht. Toen bekeek hij mij en draaide zich abrupt om. Hij schoof met zijn gezicht naar me toe naar de meterkast. ‘Ik heb liever dat u even naar een andere kamer gaat,’ zei hij aarzelend. Na een paar uur had hij de stroomvoorziening hersteld. Hij schoof nog steeds met zijn gezicht naar me toe naar buiten. ‘Ik stuur wel een rekening,’ zei hij. Ik vond zijn gedrag maar vreemd. Pas toen ik in de buurtsupermarkt was werd me duidelijk wat het probleem was. Ik werd door twee veiligheidsmannen onder de arm genomen en naar buiten gezet. ‘Het personeel en de klanten nemen aanstoot aan uw kleding,’ was de eufemistische boodschap, want ik bleek nog immer een joekel van een erectie te hebben. Wanhopig holde ik naar huis, botste per ongeluk nog tegen een dikke dame op, die me met haar handtas vervolgens genadeloos afranselde en vroeg me af of… en toen viel het kwartje. De oude heer zijn fysieke toestand. En hij was niet achter de toonbank vandaan gekomen, zijn vrouw ziek in bed. Thuisgekomen trok ik de grootste jas aan die ik had, ik leek wel een potloodventer, pakte het beeldje en toog naar het winkeltje. WEGENS STERFGEVAL GESLOTEN stond er op een groot bord op de deur. Mijn tweede optie was het beeldje gewoon weggooien en dat deed ik dus ook. Ik mikte het in de rivier, maar merkte dat de erectie gewoon bleef. Thuis zag ik dat het beeldje gewoon in de vitrine stond. Dat was onmogelijk. Dat kon niet. Ik had het immers zojuist in de rivier gegooid. Hoe kon het nu hier zijn? En ik kreeg ook de schier onbedwingbare behoefte om aan mijn apparaat te gaan zitten sjorren. Dat zou waarschijnlijk alleen nog maar meer ellende opleveren. Maar alleen bij de gedachte aan rukken werd ik al geil. Maar met alle wilskracht die ik in mij heb blijf ik van mijn zwengel af. Nu zit ik dus hier te wachten. Ik heb overal advertenties opgehangen dat ik de oplossing voor een ingedut seksleven heb. Misschien gemeen van me, maar ik zie geen andere mogelijkheid. Hebt u wellicht belangstelling? Het beeldje werkt ook heel goed als dieet en het enige dat u nodig heeft is een goede conditie. Ik geef u eventueel vijfduizend euro toe als u het meeneemt. © Lammert Voos

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Het zwijgen

het raam is vuil, buiten staat de wereld stil en raakt mij niet   als jij weg zou gaan wie zou ik dan nog zijn?   het raam i...